Big dog béta
Hilarisch vervolg op het vorige filmpje van de Big Dog robot:
Robodog
De jongens van Boston Dynamics bouwen robots die zich kunnen voortbewegen op alle mogelijke terreinen.
Robot ‘Big Dog’, een mechanisch beest met de grootte van een kleine ezel, deed mij versteld staan.
Via Wolfr (Twitter)
Botsing
Als alles volgens plan verloopt dan is het in mei zover: dan drukken ze in het CERN (Zwitserland) op het ‘on’ knopje van de LCH.
Ik geef een idee van de grootte van dat toestel. Bekijk onderstaande foto en merk de man op. Beeld je in dat die koker zo’n 24 kilometer lang is, in een cirkel gebouwd is en een paar honderden meters onder de grond zit. In het midden loopt een soort buis waarvan de kern afgekoeld wordt tot bijna het het absolute nulpunt en waar supermagneten rondzitten. Ze laten daarin elementaire deeltjes met de snelheid van het ligt tegen elkaar botsen.
Waarom doen die sloebers van het CERN nu zoiets? Simpel gezegd: die botsing bootst de oerknal na. Tijdens de miljoenste van een miljardste van een miljardste seconde na de botsing (vrij kort dus) hopen ze een aantal zeer onstabiele deeltjes te zien. Eentje daarvan is het Higs boson en dat zou het deeltje zijn dat maakt dat er zwaartekracht is.
Interessante illustraties en duidelijke uitleg op de website van National Geographic.
Oja: er is een kleine kans dat dit experiment een zwart gat doet ontstaan. Volgens betrouwbare bronnen is die kans 1 op googol (honderd nullen). De kans dat Bart De Wever een glimlach op zijn gelaat weet te forceren is groter.
Tsjechov in love
Afgelopen vrijdag trok ik naar het plaatselijke cultureel centrum, waar theatergroep ‘Het Ongerijmde’ zichzelf volledig gaf met ‘Tsjechov in love‘. De spelers — Kadèr Gürbüz, Jenne Decleir, Machteld Timmermans en Danny Timmermans — kent u o.a. uit de Ketnetserie ‘W817′.
Het stuk bestaat uit vier eenakters van de Russische auteur Anton Tsjechov met de Liefde als thema. Het publiek maakt kennis met de verschillende kanten van de Liefde. Soms is ze komisch en aangenaam. Dan weer is ze verrassend, verstikkend of zelfs verdrietig. Soms is ze realistisch, soms niet… Het geniale van het stuk zit hem echter in de manier waarop deze vier verhalen gebracht worden.
Er is geen inleiding, geen opbouw. Het publiek wordt meteen meegenomen naar een tafereel in Rusland in het begin van de 20e eeuw. Alsof je op tv naar een film zapt die al even bezig is.
Op een subtiele manier wordt er naar verhaal twee ‘gezapt’. Het licht verandert een beetje, een acteur neemt zijn Usjanka (Russische bontmuts) af en de stopwoorden die de karakters typeren, worden ingewisseld.
Naarmate de voorstelling vordert, wordt er steeds sneller gewisseld tussen de vier verschillende verhalen. Het wordt nooit ingewikkeld om te volgen maar je dient er je aandacht bij te houden. Fantastisch overigens hoe de acteurs in een vingerknip van personage wisselen en deze karakters toch zeer geloofwaardig neerzetten. Een enkele keer wordt er nog een stapje verder gegaan en klopt een personage uit het ene verhaal even aan in het volgende verhaal.
Ik hou enorm van die stijl waarin weinig letterlijk wordt ‘verteld’. Hetgene wat de schrijver wil overbrengen, dien je uit de dialogen te halen. Ik krijg meestal de kriebels van scènes waarin het verhaal wordt uitgelegd of van personages die luidop denken. De films van David Lynch zijn hét voorbeeld van hoe ik graag heb — al wil ik Tsjechov in Love nu ook weer niet op dàt niveau plaatsen.
Het Ongerijmde brengt op een zeer intrigerende manier een fijne voorstelling die het thema ‘Liefde’ in een aantal verschillende facetten en op originele wijze benadert.
